RIMART

Rim, The Frame – Çerçeve,
Rim’in neyin içerde neyin dışarda olduğunu beyan ettiği ama kapatan, ayıran değil ayırt eden, tanımlayan çerçevesini anlatır.

Rim’in kendi değerlerini, duruşunu ve sınırlarını netleştirdiği; neye “evet”, neye “hayır” diyeceğini seçtiği bir alan.

Rengi kırmızı.Rim, kendi değerlerini ve duruşunu netleştirirken ilk kez ortak bilgiye yaklaşıyor.

Her şey içeri girmek zorunda değil.
Her şey dışarda kalmak zorunda da değil.

Rim, kendini kapatmadan
kendini korumayı öğreniyor.

Rim, The Frame – Çerçeve

The Frame is where Rim declares what belongs inside and what stays outside — not as something that closes off or separates, but as something that distinguishes and defines.

It is a space where Rim clarifies its values, stance, and boundaries; where it chooses what to say “yes” to and what to say “no” to.

Its color is red.As Rim defines its values and position, it begins, for the first time, to move toward a shared language.

Not everything has to come in.
Not everything has to stay out.

Rim is learning how to protect itself without shutting itself down.

Rim, The Orbit – Yörünge

Yörünge, hareketin rastgele olmadığı yerdir.
Çekim , merkez ve yön yörüngeyle sonuçlanır ve rengi mavidir.

Bazen fark etmeden döneriz;
alışkanlıkların, rollerin, beklentilerin etrafında.
Bazen de kendi yörüngemizi seçeriz.

Rim, yörüngesini tanımayı öğreniyor.
Neyin etrafında döndüğüne, , neyin onu çektiğine karar veriyor.

Ama en önemlisi—
o yörüngenin içinde kendini kaybetmemeye söz veriyor.

Kendi merkezini hatırlayan bir hareket bu.
Ne tamamen sabit, ne tamamen savrulmuş.

Rim, yörüngede kalır.
Ama bu kez bilinçle.
Ve hep kendi olarak.

Rim, The Orbit- Yörünge

Rim, The Orbit

The orbit is where movement is not random.
Gravity, center, and direction come together — and its color is blue.

Sometimes, without realizing it, we revolve
around habits, roles, and expectations.
And sometimes, we choose our own orbit.

Rim is learning to recognize her orbit.
She is deciding what she revolves around,
what pulls her in.

But most importantly—
she promises not to lose herself within it.

This is a movement that remembers its center.
Neither completely still, nor completely scattered.

Rim stays in orbit.
But this time, with awareness.
And always as herself.

Rim, The Orbit

Rim, The Field -Alan

The Field, kendimizle ve ötekiyle ilişkilerimizi sessizce kurduğumuz bir yer; bazen boşluk bazen de kaos gibi hissedilen, her şeyin mümkün olduğu bazen de her şeyin yıkıldığı.

Rim, The Field-Alan’ın rengi yeşil. Rim’in kendi olma yolunda bazen her şey bazen de hiçbir şey olmaya kendine izin verdiği, deneyimlerini,bildiklerini unutup unutup tekrar öğrendiği, yanılmaya, ezberinin bozulmasına fırsat verdiği yeşil bi alan.

Rim, alanda istediği kadar,istediği zaman,istediği yerde durur ama hep kendi olarak.

Rim, The Field

The Field is the space where we quietly form our relationships with ourselves and with others; sometimes it feels like emptiness, sometimes like chaos, a space where anything is possible and yet where everything can fall apart.

The color of Rim, The Field is green. Rim is a green space where one allows oneself to sometimes be everything, sometimes nothing on the path to becoming oneself; where one forgets and relearns experiences and knowledge, giving room for mistakes and for breaking old habits.

Rim can stay as long as they want, wherever they want, whenever they want through the field—but always as themselves.